Mijn verhaal

Ik sta voor de spiegel en hou een gesprek met mijzelf. 

“Steph jij bent toch zo’n vrouw met ballen?

Ja, dat ben ik of in ieder geval dat wil ik graag geloven. 

Nou waarom zit je dan zo te twijfelen of je het wel of niet moet schrijven? 

Nou ja, omdat mensen het gaan lezen en dan een mening gaan vormen. Ik vind het belangrijk wat anderen van mij vinden. Ik wil niet dat ze medelijden krijgen, want daar ben ik helemaal niet op uit. 

Ondanks dat ik enigszins kan begrijpen wat je zegt, wil ik je toch vragen waarom je dit eigenlijk zo graag wilt schrijven? 

Ik vind het belangrijk dat ik open en eerlijk kan zijn. Dat ik mij niet hoef te schamen of te verstoppen voor wie ik ben, wat ik denk en wat ik voel. Dat ik me niet rot hoef te voelen over hoe mijn eigen lichaam eruit ziet, dat ik niet overal talent voor heb, dat ik na 11 jaar nog steeds happy single ben en ik nog geen kinderen in mijn leven heb. Het zou fijn zijn als het taboe over het niet tonen van onze emoties omdat we dan zwak worden bevonden of opzoek zijn naar medelijden wordt doorbroken. Ik gun iedereen dat ze mogen zijn wie ze willen zijn en doen wat ze willen doen. Dat is toch iets moois?! 

Mee eens! Waarom begin je dan nu niet met schrijven? 

Je hebt helemaal gelijk, let’s do this!’

Dit is mijn verhaal

Toen ik in groep 5 zat begon het en het stopte na de 4de van de hogere school. Ik werd gepest. Vaak kwam ik huilend thuis, wilde ik niet meer naar school. Wat mij het meeste bij is gebleven is die keer dat iedereen was gebeld om eerder te vertrekken, behalve ik. Ik stond op de brug te wachten en te wachten, maar er kwam niemand. Ik heb mijzelf nog nooit in mijn hele leven zo alleen gevoeld als op dat moment. 45 minuten tot een uur naar school fietsen. Ik begon te huilen. Gelukkig herkende iemand mij  en mocht ik met haar groep meefietsen. Iets wat ik mijn hele leven nooit meer zal vergeten. 

Eindelijk was ik van mijn pestkop af, eindelijk kon mijn leven beginnen. Ik begon met goede moed maar ik  had het moeilijk en de rest ook met mij. Op 17 jarige leeftijd kreeg ik te maken met een depressie. Altijd maar willen presteren, maar nooit genoeg zijn. Jezelf lelijk vinden, altijd willen bewijzen tegenover een ander, niet geliefd voelen, etc. Nergens voor nodig eigenlijk, maar toch voelde het zo. Door mijn koppige karakter en opgeven is geen optie mentaliteit had ik mijn lichaam volledig opgebrand. Het was op. Er volgde diepe dalen, maar uiteindelijk ben ik er zoveel sterker uitgekomen. Alleen maar door de keuze te maken door mijn ouders in te lichten, hulp te zoeken, met iemand te praten en nooit op te geven.

Op mijn 25ste ging ik een jaar op reis nadat ik ontslagen werd. Deze reis is voor mij persoonlijk een hele verstandige keuze geweest. Ik heb daardoor geleerd dat ik mezelf mag en kan zijn. Dat ik echt goed genoeg ben. Ik voelde geen druk, ik voelde me vrij. Ik ben echt oprecht het meest gelukkigst als ik op reis ben. Als ik kan genieten van al het moois om mij heen, nieuwe mensen leer kennen, nieuwe dingen uitprobeer, maar vooral kan zijn whatever I want to be. Ik huilde dan ook als een klein kind toen ik naar huis moest. Eenmaal thuis voelde ik me onbegrepen, kwam niet lekker terug in de flow. Alles is door gegaan zoals het altijd al ging. Het enige wat veranderd was, was ik. Door de juiste mensen om mij heen, de perfecte baan en zo vaak als ik kan te reizen, is het me uiteindelijk gelukt om weer een goede balans te vinden. 

En toch kreeg ik een burn-out. Weer te vaak over me eigen grenzen gegaan, niet geluisterd naar mijn eigen lichaam en steeds meer werk aannemen, want ja het is zo leuk. Act it’s your own business was mijn motto. Leuk doen met vriendinnen, geen feestje willen missen, constant aanstaan door social media en oh ja ook nog aandacht besteden aan je familie. Zelf aan de bel trekken nee, maar door een lieve collega ben ik gaan praten met de HR manager. En ik brak. In miljoenen kleine stukjes. Het roer moest om en dat heb ik gedaan. Ik ben in eerste instantie met iemand gaan praten. Ik ben bewuster gaan leven door meer te kiezen voor mijzelf. Ik ben uiteindelijk twee keer van baan gewisseld, omdat het beter voor mezelf was. Ik ben spullen gaan weggeven die ik niet meer gebruikte. Ik heb mezelf opgegeven voor een Tiny House project in de buurt. 

Ik ben ook aan mijn grote droom begonnen, namelijk het hebben van een eigen bedrijf en locatie onafhankelijk werken. Ik vond een bedrijf Wonderlijk Werken die een leuke training voor locatie onafhankelijk werken aanbood. Intakegesprek geboekt, 100x gedacht dat ik het toch wilde afzeggen, maar uiteindelijk wel gedaan. Doodeng vond ik het, maar ja wat was nou het ergste wat er kon gebeuren. Ik kwam er al snel achter dat ik al genoeg in mijn rugzak had, maar nog niet genoeg handvatten en tools had om mijn eigen bedrijf te beginnen. In september 2019 ben ik dan ook van start gegaan om mijzelf om te scholen als coach. 

Sinds dat ik begonnen ben met de coaching opleiding en het starten van mijn eigen bedrijf heb ik zoveel mooiere gesprekken met mijn vriendinnen en ook met mijn familie. Ik krijg hele mooie complimenten van anderen en dat is fijn. Maar ik vergeet nooit dat ik daar keihard voor heb moeten werken, dat doe ik nog steeds elke dag en dat blijf ik ook elke dag doen.

Dit is het deel van mijn persoonlijke verhaal wat ik graag wilde delen. Het doel van het delen van mijn verhaal is om te laten weten dat het iedereen kan overkomen en dat het heel normaal is om je soms ontzettend onzeker te voelen, om het even niet meer te weten of hulp in te schakelen als je dat nodig hebt. Ik wil die persoon graag voor anderen zijn. Ik wil dat we beter voor onszelf gaan zorgen. Ik gun het een ander gewoon ontzettend om zichzelf te kunnen zijn en te doen wat ze willen doen. 

Ook ik als coach zal tegen dingen in het leven blijven aanlopen. Ik schakel ook nog steeds hulp in als ik het nodig heb. Ook ik ben gewoon een mens met ups en downs. Ik heb er alleen voor gekozen om mijn verhaal te delen en anderen met alles wat ik in mij heb te helpen. Ik hoop dat ik jou wanneer je het nodig hebt ook kan en mag helpen. 

Dit is mijn verhaal, wat is jou verhaal? 

Liefs,

Steph 

Geen reactie's

Geef een reactie